เหตุเกิดเมื่อผมออกไปวิ่งเมื่อเช้า
เมื่อเช้าผมออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะหอประชุมมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งกำลังจัดงานเกี่ยวกับโครงการหลวงอะไรที่แหละ ขณะที่ผมกำลังวิ่งอยู่นั้นเจอผู้หญิงคนหนึ่งกับรถเข็นเล็กๆข้างในมีถังน้ำขนาด 5 ลิตรอยู่ 3 ถัง และผักอีกนิดหน่อย ขวดน้ำยาอีก2-3ขวด ผมเห็นเธอกำลังพยายามที่จะเข็นมันลงจากพื้นต่างระดับ สีหน้าเธอแสดงว่าเธอกำลังออกแรงอย่างเห็นได้ชัด แต่เจ้ารถเข็นนั้นไม่เคลื่อนไปไหนเลย ขวดที่ใส่น้ำก็กลิ้งตกอีกต่างหากในใจผมคิดว่าเห้ย...เราน่าจะเข้าไปช่วยพี่เค้านะ แล้วผมก็วิ่งผ่านไป คำถามที่เกิดขึ้นคือ อ่าวทำไมมึงไม่ช่วยเค้าวะไผ่ ของแค่นั้นผู้ชายยกได้สบายๆอ่ะ แล้วทำไมถึงวิ่งผ่านไปเฉยๆ ความคิดนี้เกิดเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นนะครับ ผมวิ่งผ่านเธอประมาณ 5 ก้าว แล้วผมก็วิ่งกลับมา
ไผ่: พี่ครับผมช่วยยกดีกว่าครับ
พี่สาวA: ขอบคุณมากค่ะ
น้อมรับความช่วยเหลือของผมพร้อมรอยยิ้ม ตอนแรกตั้งใจว่ายกลงทางต่างระดับเท่านั้นแหละ แล้วให้เข็นเอาเอง แต่คำพูดต่อมาคือ
พี่สาวA: รบกวนเข็นมาทางนี้ให้หน่อยนะคะ
ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนะครับ ก็เข็นไปนั่นแหละ คือช่วยกันได้ก็ช่วยๆกันไปเราไม่ได้เดือดร้อนอะไรนี่นา
จากนั้นผมก็วิ่งต่อครับกับความคิดที่ว่า ตอนแรกจะลังเลทำไม เราจะปล่อยให้คนที่เค้ามีปัญหาที่เราสามารถแก้ไขได้โดยไม่ทำอะไรเลยงั้นหรอ อืมม คราวหน้าถ้ามีเหตุการณ์แบบนี้อีกผมก็จะช่วยอย่างไม่ลังเลเหมือนคราวนี้เลยล่ะครับ
.jpg)
